«Ο κινηματογράφος μπορεί να αλλάξει τα στερεότυπα»

Toni Bestard, σκηνοθέτης της ταινίας Pullman

Η περιπέτεια δύο παιδιών, του Daren και της Nadia, γίνεται μια αφορμή να περιηγηθούμε στους δρόμους της Μαγιόρκα, αλλά όχι μόνο τους φωτεινούς, τους τουριστικούς. Ο Ισπανός σκηνοθέτης Toni Bestard μας μιλά για τον κόσμο των μικρών και των μεγάλων.

H υπόθεση: Δύο γείτονες ο Daren και η Nadia ζουν στο φτωχικό συγκότημα Pullman στη Μαγιόρκα. Μια μέρα το σκάνε για να ανακαλύψουν μόνοι τους το νησί που κρύβει θησαυρούς, παγίδες και αντιήρωες που ζουν στο σκοτάδι.

-Σκληρές αλήθειες ή καλοπροαίρετα ψέμματα; Τι χρειάζεται ένα παιδί;

Εξαρτάται από τη στιγμή. Σε μερικές περιπτώσεις είναι προτιμότερο να λέμε ψέμματα και κάποιες άλλες αλήθεια. Τα παιδιά δημιουργούν τη δική τους πραγματικότητα, ακόμα και αν οι συνθήκες δεν είναι οι καλύτερες για εκείνα. Όμως από πίσω υπάρχει πάντα μια άλλη πραγματικότητα, υπάρχουν δηλαδή πολλές αλήθειες που προσπαθούμε να τους κρύψουμε. Ωστόσο, πιστεύω ότι υποσυνείδητα τα παιδιά γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει.

-Οι τουριστικές πόλεις μοιάζουν με απλώς με προσόψεις, ενώ από πίσω κρύβονται όλα τα προβλήματα της κοινωνίας. Πώς μπορούν να προστατευτούν αυτές οι κοινωνίες από τον μαζικό τουρισμό;

Στις περιοχές που ζουν αποκλειστικά από τον τουρισμό επικρατεί υποκρισία και συνήθως κρύβουμε κάτω από το χαλάκι ό,τι δεν θέλουμε να δουν οι επισκέπτες. Υπάρχουν δύο άκρα: αυτοί που επωφελούνται οικονομικά από τον τουρισμό και όσοι δουλεύουν με αμελητέους μισθούς για εκείνους που επωφελούνται πραγματικά. Είναι ένας φαύλος κύκλος που ανοίγει όλο και περισσότερο την ψαλίδα μεταξύ αυτών των δύο άκρων μέχρι που πια δεν υπάρχει καμία ισορροπία και σε περιόδους κρίσης όλα αυτά βγαίνουν στην επιφάνεια. Είναι πολύ δύσκολο να προστατεύσουμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτό το σύστημα. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τα δεδομένα της τουριστικής βιομηχανίας, ιδίως τώρα την εποχή της κρίσης.

-Στην ταινία σας βλέπουμε να δείχνουν καλοσύνη στα παιδιά άνθρωποι που δεν περιμένουμε ως κοινωνία, ενώ αντιθέτως από εκεί που περιμένουμε καλοσύνη βλέπουμε ότι τα παραμελούν. Μπορεί ο κινηματογράφος να αλλάξει τα στερεότυπα;

Ναι, βέβαια. Μπορούμε και πρέπει να το κάνουμε. Ιδίως στις καλλιτεχνικές ταινίες όπου είμαστε ελεύθεροι οι δημιουργοί.

Πώς προέκυψε η ιστορία;

To 2002, όταν ζούσα στη Μαδρίτη, έκανα μια ταινία μικρού μήκους που λεγόταν “The Trip”, μια ιστορία για δύο παιδιά που βρήκαν έναν νεκρό άντρα. Σχεδόν 15 χρόνια μετά αποφάσισα να επανέλθω σε αυτή την ιστορία γιατί ένιωσα ότι είχα περισσότερα πράγματα να αφηγηθώ για αυτό το θέμα. Τότε, ο Arturo Ruiz (ο σεναριογράφος της μικρού μήκους ταινίας) και εγώ γράψαμε μια νέα ιστορία που λαμβάνει χώρα στη Μαγιόρκα με πρωταγωνιστές δύο άλλα παιδιά που ζουν σε διαφορετικές συνθήκες.

-Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας εκτός από τους πρωταγωνιστές;

Ο πατέρας του Ντάρεν. Θα ήθελα να τον είχα αναπτύξει περισσότερο αφού μού θυμίζει τον

Atticus Finch όπως τον ερμήνευσε ο Gregory Peck στην ταινία “To kill a Mockingbird”. Είναι η μορφή του επιβλητικού πατέρα που παρά τις δύσκολες συνθήκες θέλει να διαπαιδαγωγήσει τον γιο του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είναι ένας πραγματικός ήρωας.

-Και μια αγαπημένη σας ατάκα από την ταινία;

Όλος ο διάλογος στην τελευταία σκηνή στο λεωφορείο, όταν πια τα παιδιά επιστρέφουν προς το σπίτι. Είναι ένα κρίσιμο σημείο, τότε που ο Daren προσπαθεί να προστατεύσει τη Nadia από τον αληθινό κόσμο, αλλά κατά βάθος εκείνη ξέρει τι συμβαίνει.

-Τι θα θέλατε να αποκομίσει το κοινό από την ταινία σας;

Μια πολύ απλή και αληθινή ανθρώπινη ιστορία. Ένα ταξίδι στην παιδική ηλικία. Μια ιστορία που τα πράγματα εξελίσσονται σε δύο επίπεδα. Από την οπτική των παιδιών βλέπουμε την περιπέτεια δυο παιδιών στις καλοκαιρινές τους διακοπές και από την οπτική των ενηλίκων που πάει πιο βαθιά.

Δημοσιεύματα