«Πάντοτε η ψυχή των νέων θα χρειάζεται να εκφραστεί με ποίηση»

Pavel Mirzoev, σκηνοθέτης της ταινίας Call Me Blackird

Ο σκηνοθέτης της μεγάλου μήκους ταινίας «Λέγε με Κοτσύφι», μία συμμετοχή του Φεστιβάλ Ολυμπίας από τη Ρωσία μας μιλά για τους πρωταγωνιστές του, την ποίηση και το πώς μπορεί κανείς να απαντήσει στις προκλήσεις της ζωής.

Η υπόθεση της ταινίας: Όταν η ζωή του 14χρονου Kostya Sukhoveev αναποδογυρίζει εκείνος βρίσκει καταφύγιο στην ποίηση. Οι γονείς του παίρνουν διαζύγιο, ο πατέρας του περιμένει παιδί από τη νέα του σύντροφο και εκείνος… ερωτεύεται. Ο Kostya, ή αλλιώς «Γάτα» κλείνεται στον εαυτό του μέχρι που το μυστηριώδες «Κοτσύφι» του κάνει αίτημα φιλίας στο messenger για να τον στηρίξει βήμα βήμα στην πορεία του. Ποιος είναι όμως;

-Πώς μπορεί η ποίηση να έλξει τους νέους ανθρώπους; Όπως τον πρωταγωνιστή σας, τον Kostya;

Η ποίηση ως μέσο αυτοέκφρασης δεν θα πεθάνει ποτέ. Όποιες καινούργιες συσκευές ή μέσα επικοινωνίας κι αν εφευρευθούν, πάντοτε θα υπάρχουν νέοι που η ψυχή τους θα έχει ανάγκη να μεταφράσει τα συναισθήματα σε λέξεις με ρυθμό. Επιπλέον η ποίηση βρίσκεται παντού: στις ταινίες, στη λογοτεχνία, στη μουσική, στη ζωγραφική- όλα γίνονται έργα Τέχνης επειδή ενέχουν ποιητικότητα. Δεν ξέρω αν οι νέοι στην Ελλάδα διαβάζουν ακόμα Καβάφη, αλλά είμαι 100% σίγουρος πως κάποιοι θα δημιουργήσουν ποίηση με τη φόρμα που θα επιλέξουν. Έτσι, όταν θα φύγει ο παλιός κόσμος -και αυτό μάλλον συμβαίνει με εμάς- οι ποιητές, δηλαδή οι άνθρωποι που μπορούν να εκφράσουν τι συμβαίνει στην ψυχή τους, είναι απείρως σημαντικότεροι από τους πολιτικούς ή τους χρηματιστές. Καλή επιτυχία Kostya!

-Η «Γάτα», όπως είναι το παρατσούκλι του Kostya είναι ένας εσωστρεφής άνθρωπος σ’ έναν κόσμο που λατρεύει τους εξωστρεφείς. Τι έχει να μας διδάξει;

Αυτό που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε στο έργο μαζί με τον Ivan Loginov, που υποδύεται τον Kostya και τη Valeria Zadereeva, τη σεναριογράφο και τους άλλους ανθρώπους που έχουν δουλέψει για την ταινία είναι ένας χαρακτήρας που έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι είναι μόνος, αλλά δεν είναι. Ο πατέρας του έφυγε και τώρα πιστεύει ότι έχει χάσει τον γιο του, η μαμά του δεν τον καταλαβαίνει όπως παλιά και ανησυχεί ότι έχουν αρχίσει να απομακρύνονται και το κορίτσι που αγαπάει, ε, θα πρέπει να δείτε την ταινία, αλλά είναι περίπλοκο 🙂 Στην πραγματικότητα σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει η δυνατότητα να οικοδομηθεί μια καλύτερη σχέση. Ο Kostya θα πρέπει να περάσει από κάποιες δοκιμασίες για να το καταλάβει αυτό και το κατορθώνει. Έτσι γνωρίζουμε τον πραγματικό μας εαυτού και όχι μιμούμενοι κάποιον άλλον. Αλλά αν βρει κανείς την πραγματική του φωνή, αυτή θα ακουστεί! Το πιστεύω ακράδαντα!

-Από πού μπορεί κανείς να κρατηθεί όταν όλα αλλάζουν;

Από κάποιους στόχους. Μεγάλους και μικρούς, προσωπικούς κι επαγγελματικούς. Απλώς πρέπει να επιβιώσει κανείς. Αν κάποιος άλλος έχει το προνόμιο να έχει περισσότερα από αυτά, ας τα χρησιμοποιήσει!

-Πώς προέκυψε η ιστορία;

Ξεκίνησε με έναν κάπως βαρετό και διόλου ποιητικό τρόπο- η εταιρία παραγωγής μου έδωσε να διαβάσω ένα σενάριο. Και το διάβασα. Εκείνη την περίοδο ολοκλήρωνα την πρώτη μου ταινία και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτα άλλο. Αλλά το διάβασα και ένιωσα ότι είχε κάτι πολύ σημαντικό για εμένα, κάτι που σχετίστηκε άμεσα με όσα ένιωθα στη δική μου εφηβεία- εκείνη η αίσθηση που έχουμε νέοι ότι όλα είναι τόσο σημαντικά. Κάθε ενέργεια, κάθε βλέμμα, κάθε λέξη των ανθρώπων που νοιαζόμαστε νιώθουμε ότι αποτελεί και κάποια σχεδόν παγκόσμια αλήθεια. Αυτή η αίσθηση υποχωρεί καθώς μεγαλώνει κανείς, μαθαίνει να μη δίνει τόση σημασία και να απλοποιεί τις καταστάσεις. Αλλά στην ηλικία του Kostya πρέπει κανείς να διαχειριστεί όλες αυτές τις σχέσεις. Ένιωσα λοιπόν ότι γράφτηκε για τον νεαρό εαυτό μου. Στη συνέχεια αλλάξαμε πολλά δομικά στοιχεία του σεναρίου και έτσι προς έκπληξή μου ακόμα και το όνομά μου στα credits των σεναριογράφων. Το συναίσθημα λοιπόν που αναγνώρισα αρχικά είναι ακόμα εκεί.

-Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας εκτός από τον πρωταγωνιστή;

Είμαι διχασμένος ανάμεσα στη μητέρα και στον πατέρα. Ο πατέρας μοιάζει πάρα πολύ με την ενήλικη εκδοχή μου, τον επιφόρτισα με πολλές προσωπικές μου αντανακλάσεις. Αλλά και η μαμά είναι μεγάλη μου συμπάθεια. Ήθελα ο δικός της χαρακτήρας να είναι άκρως ρεαλιστικός, ήθελα να νιώθουμε πως συνυπάρχουν μαζί ο πόνος και η στενοχώρια και η δύναμή της. Μαζί με την Yulia Marchenko, την ηθοποιό, δουλέψαμε πολύ ώστε να το επιτύχουμε.

-Τι θα θέλατε να αποκομίσει το κοινό από την ταινία;

Ότι κάτι καλό συμβαίνει ακόμα σε αυτόν τον κόσμο. Είναι περίπλοκος ο κόσμος και τα πράγματα δεν βγαίνουν έτσι ακριβώς όπως τα θέλαμε, αλλά μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, μπορεί να γίνει.

Δημοσιεύματα